بوشهر شهر فرهنگ
ﺍﯾﺴﻮ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﭽﻪ ﻡ ﻗﻮﻝ ﺑﻮﺍﺵ ﺭﻓﺘﻪ ﺳﻔﺮ
سه شنبه 3 شهریور 1394 ساعت 02:54 ق.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )



ﺍﯾﺴﻮ ﺳﯽ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﭽﻪ ﻡ ﻗﻮﻝ ﺑﻮﺍﺵ ﺭﻓﺘﻪ ﺳﻔﺮ

                                  ﺍﺧﻮ ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﻮ ﺑﻮﯾﺪ ﻫﯽ ﺑﺨﺮﻡ ﺧﯿﻦ ﺟﯿﮕﺮ

ﻫﺮ ﭼﯽ ﺯﯾﯿﺪﻭﻡ ﻭ ﻣﻮ ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻪ ﺍﯼ ﯾﻢ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺎﺯ !

                                  ﺑﻌﺪ ﺷﯿﺶ ﺗﺎ ﮔﯿﺮ ﻣﻮ ﺍﻭﻣﺪﻩ ﺑﯽ ﻫﻢ ﯾﻮ ﭘﺴﺮ



بقیه در ادامه مطلب ........

ادامه مطلب


بهشت تو دست بابا
سه شنبه 28 مرداد 1393 ساعت 11:55 ب.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )
بهشت تو دست بابا

یه   پرسیم    میت    کنم    شی   همتیتو
جوابش     میفهی      سی   مو       بگیتو

سیچه     شیخا     همتیشو     ری     منبر
میگن  که   هن   بهشت   شی   پی   مادر

کهولم  هن   او  سالا   دی   بی   خارکور
بچه  گتش  میکه   او   و   دو   صد   زور

کهولم   هن    اوسا   دی   بی   همش   زر
از   ای   دنیا   و   زندی   بی    دلش    پر

کهولم     هن     اوسا     اما      ده     ایسا
نمیشیت     تو     مخم     اصلا    ای   گهپا

ایسا     دنیا    عوض    واین    بووی   مو
ده   میکو   فرک   امرو   تا   سووی   مو

دی   زن   نیسن   مثه   تیتر   او   بیوخت
دی    دنیا   سی   ونا   نمیگذرت    سخت

کیا  دی  زن  میشوره  جل   و   ای   دس
ایکی   پنجش   بزند   تا   که   هوکو   لس

ایسا    دی   ماشین    جل    شویی    اندن
سی   زهنا   بُر   بوگو   چی  خویی  اندن

ده  خالو   هیمه  سی  تش   سیخی   چندن
گذشت   اوسا  ،   ایسا   مایکروفر   اندن
  
دی   نایکندش   خمیر   تا   نو   بزند   او
تو   ای  سالا  دی   نونوا   می زنت   نو
 
گذشت   اوسا  که  جامر  بی  خالو  پیش
ایسا   هن    جاروبرکی    دسّشم    تیش

دی زن سی کوهنه شسته  نمیخو حرص
او   واین   باکلاس   بچ   میکو   پم پرس

گذشت    اوساترو    وختی    خِوِر    نو
ممت   گیرش  تو   کیچه  وامبی  او  رو

تا   هر چی   تو   دلش   هن   خالیاکوند
تو   کیچه    کویک    هایت    حالیاکوند

ایسا  واین    تو  خونه  مینخت   خووش
موبیلی   لمسیا   هم   مینه   کر  گووش

میزند زنگی سی خوش ریلکس و راحت
خور پنج  شیش  دکی  وایکو  یه  ساعت

خلاصه هرچی هن  واین  سی زن  خش
اما  عکسش  سی  ای  مردا   هسن   تش

نمیکو     فرک     ایسا     وا     اوساشو
هسن    خارکور    مث    باپیر    بوواشو

هنی   بیل   هوم   بیلن   ،   نکرد   فرکی
نوایی     شارژی     و     نوایی     برکی

پلاسترکار   هنی   میشیت   ری   داربس
هنی   غیله  میزند  کارگر  وو   ای   دس

هنی  بووا  میشیت  سی  کار  تو  چپ ره
هنیزا    وامرت    وا    دست     او    چه

هنی     پر     آپلن     او     دس    کاریش
هنی   تو   باخ   ماخا   او   میکوند   خیش

هنی   میشیت   بووا   سی   بُنده   کوهخت
سووهتن   دسش   و    پاهاش   و صورت

خلاصه     خارکورن     تا     که     بیدن
از    ای      بیوخت تر      کسیش    ندین

ای   بیوختی    بووا    میخو    بدرد   چت
تو   وختی   که    کسی    کدرت    نفهمت

میونت    زن    کمت    شی   کار    دردن
اما   میگوت   سی   مو   هیچیت    نکردن

میونت    که    دو   دسش   پر   طلا    هن
اما   میگوت    تو    فکر    مو    کیا    هن

ایکی   که    زن    هسن    فکر    طلاهاش
کمی     فکر    توشم    میکرد    ای    کاش

دل   آیم    وو    هیم    چیزا    میخو     خل
وو    هیم    کارا    دل    آیم     میزند    گل

نوامبه    وانی    تو    گوشش    یه    پهپور
نه  ات  میشاند   بگی   شی   او   گپ   زور

تا    چی    نایه    سریع    میتنگه   او   سیت
میگوت   جونم   خلاص   مو   مهرمم   میت

میشیت   دادگاه    و    مهرش    مینه     اجرا
تو   تو   زندان   میشی   او   هم    تو   ویلا

خلاصه     وا     ای      همه       خارکوری
ایکی      بیوختی       و      زندی      زوری

هنی    ای   پرسکو    هی   میکو   دل    ریش
نوایجورت     جوابی     هم      کسی     سیش

ایکه     شیخا     هنی     سیچه     ری     منبر
میگن    که    هن    بهشت    شی    پی   مادر

شی   پی   دی   بی  بهشت   ،   اما   ده   الان
اگ     از    مو    میشنوی    تو    دس    بابان

دوستان اگه شاعر این شعر رو میشناسید تو نظرات اعلام کنید ......



سی تی تر ها دلم تنگن
دوشنبه 30 دی 1392 ساعت 06:50 ب.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )

شعر محلی به نام ( سی تی تر ها دلم تنگن) از خانم جمیله محمدزاده " شهرستان کنگان"

سی "تی ترها" دلم تنگن            

" سی تی ترها دلم تنگن"

می باره تُپ تُپ بارون هوا اَوْرِن زمستونه

سی تی تَرا دلم تنگِن كسی شروه نمی خونه

نمی خونه كسی شروه ببارُم كِرِّ اَوْنُبگُر

مَثِه بلبل كه دیر از گل بسی دلخونه دلخونه

علف وَیساده تاسینه غسیل وغلّه می رخِصِ

بیابون حجلهی سَوْزِن گل پَتروفراوونه

زمین آبادِ آبادِن دلم كِرده هُوَی صحرا

مَسیله ی غلّه كاری یا كُهُ ودریانمی دونه نمی دونه

بیوسیل گل وبلبل،هُكال وتُرشو وكاكُل

رفیق پاروپیراری میگِن اشترَ چراوونه

نه گَپ ازخرمن وخِشی،نه ازگارا و نه جوری

دلا مثه زمینی كه نه سر داره نه سامونه

چه وابیده نمی فهمم،شو و روزاسرجاشِن

موغِیروابیدِ مِن یا تو،فلك حیرون حیرونه

نمی گیری سراغ دل تواز همساده ی پِیرار

توحق داری میون ما وتو صد تا خیابونه

دلم تنگن سی تی تَرا،سی گپ های خوشِ دوشت

سی كَد بندی كه میبسی مثه مردای مردونه

بِسی كِردن پَرِ كاغذ،بیو كه دعوتی داریم

نه توخونه توتالاری شمال بركه چیپونه

مودیدار تومیخواسُم،شریك شادیت باشُم

وگرنه لقمه ی چاسی به هر منزل فراوونه

بیام وقت حنابندون بگم بیتی سر دوما

صِدَی شاباش وكِل وشب به آوازنی انبونه

همیشه آرزوكِردم بَشیم باهم كنارهم                                 

تو دنیای عجیبی كه همه باهم گشتن غریبونه


جمیله محمد زاده_ کنگان





قصّه مو و دیم
دوشنبه 30 دی 1392 ساعت 06:48 ب.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )

قصّه مو و دیم

دوش رفتمُ ور دِیم یه چی بُگُوم سیش

مگه واهِشت که بُگُوم؛او پا نهاد پیش

دِی دِگه پیر آبیدی مین تو سِرت نی
هرکی می خی تو بُگو تا مو بِرُم سیش

زنِ بندری می خی یا زنِ شهری
سی تو حاضِرمُ بِرُم تا جزیره ی کیش

فاطو می خی ، کنیزو یا مرو شوخو
دُوتِ غریب می خی یا دُختِ درویش

هر کمو تا که بِخی، بگو عزیزمُ
مرد اگه زن نسونه بار می کشِن ریش

دِی نمی دونی مرو وَختی که مّکناش
ری سِرش وامیسونه دل می جّخهِ سیش

دُماغش مِثِ کِلَم، بُرمِش کمونِن
چه بِگُم از دو چِشِ کِشَنگِ آبیش

گفتُمِش، دی بُخُدا،بَسِن ای حرفا
گَپِ مردم می زنی و صدتا می نی ریش

دِی کُیا پیر آبیدُم، مو هَنی بچه م
تو دیدی تو صورتُم یه تالی از ریش

مرو و فاطو کیِن،مو زن نمی خام
مث گُنز آبیدی، مو هِی می زنی نیش

مِثِ که ای حرفا، نعوُذ بالله
مث صندل که مینیش ری خُرنگِ آتیش

سرِ جاش پابید و زد چَکی تو گوشُم
دومیش زد تو سَرُم با لنگ جوتیش

مو فرار می کِردُم و بُوا بُوام بید
او پسِ مو می دُوید با چوغ دسیش

مو ز پیش و او زِ پس هی می دُویدیم
که یهو جَخیدُم از خُوِ شُوِ پیش


شعر از محمود ابراهیمی


مرتبط با: اشعار طنز محلی ,


نو بهار است در آن کوش که خوش دل باشی
سه شنبه 12 آذر 1392 ساعت 01:09 ق.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )
شعر از وبلاگ تمهید
 

نو بهار است در آن کوش که خوش دل باشی

شو و روز جون بکنی باز کوکا ول باشی

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش

که تو خوت عاشق فانتا و فلافل باشی

چنگ در پرده همی می دهدت پند ولی

وضِت آن روز بود خوش که شاغل باشی

نقد عمرت ببرد غصه ی دنیا به گزاف

گر که دنبال کتیرا و مد و ژل باشی

گرچه راهیست پراز بیم ز ما تا بر دوست

چه خوشن گاز بیدی داخل تونل باشی

در چمن هر ورقی دفتر حال دگر است

اگر از قسّ و بدهکاری تو غافل باشی

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد

صاحب کانه موتور یا که یه سیکل باشی




لینک های مرتبط: وبلاگ تمهید ,

بُلکمی ریشه اش درآیه آخِر آدم خر خراوی
سه شنبه 12 آذر 1392 ساعت 01:03 ق.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )
 شعر از وبلاگ آقای تمهید (شاعر استاد ایرج شمسی زاده ) 

خر

بُلکمی ریشه اش درآیه آخِر آدم خر خراوی

هر چقه کِردن نصیحت روزِ روز بیشتر خراوی

هر کسی دیندی دل افتاد گرده ی خر داخل گل افتاد

پُی دل افتاد که ول افتاد سی خاطر دل ور خراوی

تا خر دجّال اومَه مفت خَرده حال اومَه

گندم پاچال اومَه جلدی کرّه ی خر خراوی

دعوت خر نه سی خِشی بی روز اول سی اُو کشی بی

بس که او خر لِشی بی کردیم ریش ضرر خراوی

گفتُم خر دراز گوشه او سرش بی عقل و هوشه

که و جُوش پُر کلوشه هم کوره هم کر خراوی

ما سی خر آخره بسیم دسِ سینه تِیش نشسیم

گفتیم وعشق تو مسیم تا که سیمون سر خراوی

خر که اُو خَرد فیکه دادیم تِروه وا جو تیش نهادیم

لارشِ خوب خارنادیم بعدش آوی شر خراوی

خر که جو دی نیخره که ایخره ده بافه تا ته

نیر وا برداله سر چَه وختی که یکسر خراوی

خر آوی چی دار و دارا نکه پی کسی مدارا

وُنش آوی عمبر نثارا صاحب عمبر خراوی

آخر که مکر و حیله خر گا مِن یه طویله

زنده یاوی شیله پیله هرکی بی بختر خراوی

خر گاه پی یه چو رُندن پاکشه تو چالل چُپُندن

یاسین تو گوشِلشون خوندن گفتن ای کافر خراوی

پاک شیر خر خرده بیدن پرده ی شرم درده بیدن

همش تن پرورده بیدن هر کی دا عرعر خراوی

خار زیر دیم خر نهادن همشون ور ریقه دادن

پالدیمه بخشاندن وختی شیر نر خراوی

عاقبت دم جاش چُوسی خر که سیری خَرد و خُوسی

مرگ خر سی سگ عروسی ایابو ای شاعر خراوی



شعر قَمَرو - گناوه ای
چهارشنبه 2 مرداد 1392 ساعت 02:52 ب.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )

شعر قَمَرو

از استاد فرج اله کمالی

قَمَرو ای قمرِ میش کَرَمِ کَلْ یَدِلا 
قمَروای قمرو ،سیرق بی شرم وحیا 
مِی چِتِه گُرگِ لَکِی صَبْ بِدِه تا وَتْ برسم
مِی نه پات گَپ می زنم سِی کُ بینم پی تونُما 
واکه می فهمی اما بِختره از نو بگُمت
قَدِ خاگ چیش راسُم مو می خوامت بخدا 
شاخ مار اِشکسه انگاری تو کار مو وتو
آخو یکساله بُوات می کنه امروز و صوا 
خُت ودیت بونه بگی تا کَروو راضی کنه
ورکَشِ دَسْ بکشه بهز مو گیرش نمیا 
وقتی سیلم می کنی تش می زنی جیگرمه
اِی نمی خواسی مونه سیچه نگفتی بن جا 
یه پَسینی خُم وخُوت یادته رفتیم سر تو
هرچی لوت میگزیدم تو می گفتی دوولا 
سرنی عشق تو گُی چال ولات واویدمه
ایسو بعد او گپل،قول و قرارل همی زا ؟

تو خَشَمْ پَهنه كه افتادی دیندِی صَفرو؟
خاك عالم تو سرت بَهزِِِ منه ای تُرِِ گا ؟ 
مو می خواسم ای سفر وقتی رسیدم و گَتَر
شو و رو جون بكنم مُر بكنم پیل و پلا 
دو سه مینار سفید و دو سه دسمال دَسی 
جومیِ ناری گُلدار و النگون طلا
دو سه نعلین دو گوشوار هَفَ هشتا ریسری
بسونم همّشه تا سی تو بیارن ری پَشا 
تو چه كردی جَمَزِشْ مَهْزِ دوتا دُنْگِ زمین
جون مرگ واویده كردی مُنِه رُسوا و تَوا 
هَمِی بِخْتَر كه زن حاجْ صَفر آوی بی وفا
قَمرو اِی بی صَفت دَس مریزا دَس مریزا 


"
فرج الله كمالی"


مرتبط با: اشعار طنز محلی ,


بادنگون
جمعه 21 تیر 1392 ساعت 04:26 ق.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )

های بادنگون های گوش کن پی تنم

لامروت سرت واگردن منم

دک بزن ای خونه زلمت خراب

می کجا میخی بری پی ای شتاب

می نمی شناسی منم ای بی وفا

شاید از ما رفته یادت نا نها

هم منم که پی تو بیدم مث ککا

روز وشو از تو نویمیدم جدا

هم منم که ای نبیدت در حضور

تکه میرفت از گلیم دومن و زور

هر زمانی سفرمون ویمی دراز

صدر مجلس می نشندیمت و ناز

پشت پا ای میزن وت اغنیا

می گرفتیمت بغل ما بی ریا

ای نمیخواسن تنه بعضی پشیز

باز بیدی پیش ما خیلی عزیز

تا تو ارزون بیدی و کم مشتری

غصه از ما دیر بی مهنت بری

می چتو یک دفعه واویدی گرون

ری زمین بیدی و رفتی آسمون

می چه واوی کین چنین واویدیه

پی بزرگون هم نشین واویدیه

روغنی میخوام بدونم یا پنیر

یا برنج صادراتی ای فقیر

ای کلوکت از تنت واوو جدا

می بخوالت پسه ای یا لوبیا

ریت و الانت سیاه تر بو هنی

می تنم مرغی که پی ما دشمنی

او کسی که مرغ سه نومت نها

تعنه بی راسی نگیرش ری سیاه

الغرض ای قاتغ نون فقیر

ایقه سی طالو خوته بالا نگیر

تو غلامی جون مو شاهی نکن

هم سری پی مرغ و پی ماهی نکن

ای دراری پر بری تا ور فلک

ای بادنگون هم نشینی پی للک

راست گفت شاعر که ای روزی گدا

معتبر واوی ویمو بی خدا

سید طالب هاشمی


مرتبط با: اشعار طنز محلی ,


شعر ماهواره
جمعه 21 تیر 1392 ساعت 04:25 ق.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )

دی محمد و پرسم که دی ماهواره که میگن چنه

محدو میره شو خونه یل افتادم تو منمنه

گفتم توه داری ؟ گه حا گفتم همی ماهواریه

تیرم سه تا ری نافش ره دین و عقل میزنه

باز گه میگن بوش ساختشه فرقی نداره پی توه ؟

گفتم دو تیش میسوزنه اما ایکی قدغنه

وم گه کی داره تو ولات؟ گفتم که هرچی لات و پات

از گرگعلی میره نوات تا کل جور که مومنه

لنگی گه خوت چه جون دل کردی تنم اسلام ول ؟

گفتم بگیرم درد سل ها نه خومم دارم ننه

وم گه که امشو خونتم مث اژ دها سر جونتم

سی هم یو مو مهمونتم تا سی کنم امشو ینه

شو اومه گه اول سلام . بندا ور ماهواره جام

دوم یه قیلونی می خوام زندی بدونش مردنه

وم گه بجنب جون بوات تا نومده میش سن هوات

فحشت بده سی ای ادات روشن که وقت دیدنه

گفتم انیمال اوله شورو حیون و جنگله

وم گه چنه مال وله کفتار و گرگ اوسنه

گفتم یو اخوار تموم از بوق سگ تا ظهر وشوم

کلمه گپ کوله حروم صد گز دمش وا میتنه

باز گه که خشتر توش ده نی؟ گفتم بله ورزش هسی

امشو گمونم بازی چلسی خود ساو تمتونه

وم گه پرشتی سیت بیا اسم ینه ور مو نیا

خشتر و اینا هم هسی ؟ گفتم د خشتر اکشنه

لیکی زه گه سرش پرند دی رود اینا ادم کشن

گفتم خو اکشن میکشن طاقت که بعد ای تی ان

گفتم ای مردک اندی دور وبرش صد تا چی

گه خوندنش این گیه بیلش یه جی که سوسن

گفتم که سوسن پر کشی زهر اجل او سرکشی

گه مردشم بحز ینه دلم صداش می پیسن

گفتم که الان فهمیدم یک ساعته مو خر بیدم

همسو یه حالی وت میدم بونت سی مولتی ویژن

سی که دوازده نمرشه هر چی بگی هم یو خشه

خشتر و یو ده شونزشه معنش سی پونزه کردنه

وم گه دوازش سختمه طاقت ندارم شونزشه

میخوام برم ده خونمون درمون دردم میش سنه

مرتبط با: اشعار طنز محلی ,


مو از بَمبک نمی ترسُم
پنجشنبه 13 مهر 1391 ساعت 01:53 ق.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )
مو از بَمبک نمی ترسُم مو از کلبوک می ترسم نه از مارو نه از عقرب ز دیماروک میترسم

نمی ترسم نه ازگُنج و نه از موری نه از پخچه نه از رشک و نه از نِزگ ونه از نیتوک می ترسم

نه از دیوار رُمبیده نه از سَقف گِلُمبیده نه از شاخک. نه از تله. نه از خِفتوک می ترسم

نه از کرکاب مادر زن. نه از فیت برادرزن نه از جاروف خواهر زن. ز قارقاروک می ترسم

نمی ترسم نه از غُمبه نه از لُنده نه از مُنگه میون هیرو ویر امّا. زلُه پرتوک می ترسم

نه از سوس و نه از پیسو. نه از هر آدم فیسو نه از گبگو. نه از لُقمه نه از زَهروک می ترسم

نه از فیکه. نه از لیکه. نه از قدقد. نه از قیقه نه از شوپر. نه از کُمتَر. نه از پیلسوک می ترسم

نه از غول و نه از غولک نه از زخم و نه از کورک نه از بوم و نه از ناکو نه از سنبوک می ترسم

نه از طعنه نه ازر کُچّه نه از بهتون نه از تهمت مو از حرف حرفک هر آدم مشکوک می ترسم

قسم بر لنگوته جاشو، چیش کور منجله ماشو که تا جیب گدا پر گشت از مسکوک می ترسم

خدایا بندر بوشهر را از غم رهایی ده که از تحلی غم مثل خیار تحلوک می ترسم!

شعری زیبا از جناب آقای حمیدی




شعری از سید طالب هاشمی از خشت
پنجشنبه 13 مهر 1391 ساعت 01:50 ق.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )


ی خدا راس که همی سِرَلِ سَر بسَّه می دونی
نَمیخوا سیت بُگووی سَختِی اَحوالِ زَوونی
وَلی باز ماری گِلیمون و تو ری کَلَّهِ بونی
دادِ مظلوم میخَی کیَ دَ و ظالمُ تو بُسونی
های مدَتَ های پدر مَرُدمِ دِروُردِ گِرونی
***
وَر علی باز کِه مَیرم تا بُسونم نیم کیلو آلو
دَسَّ جیب میکُنم و وُش میگووُم میَ چَنِ خالو
میگو کیلو سی تُمَن خوُم اِسَدمُشِ جونِ طالو
دَ صَلاحِ خوتِ میخَی بُسونی یا کِه نسَونی
های مَدَت های پَدرِ مَردُمِ دِروُردِ گِرونی
***
سیَ پیازی کِه دو کیلوش یَه قَرونی نمَیَرزی
تو دُکونَل میکهِ گندو نَمیبُردِش کسی قَرضی
قیمَتِش ایسُه گِرون وابیدِه پا هِشتِ تو مَرزی
کِه اگر سیت بُگووُم نِرخِشِ حیَرون تو می مونی
های مَدَت های پَدرِ مَدُمِ دِروُردِ گِرونی
***
بَعضیا مینی اگر صورتِشون جَمله کرِنجِه
نَه و پیریِ کِرِنجیش وُ نَه جَی پِنجُ و خِرِنجِه
غُصَّه وُ دَردِ گِرونی روغن و گوشت و بِرنجِه
کِه ایطور نَقشِ کِرِنجالِ کَشیدِه ری پیشونی
های مَدَت های پَدَرِ مَردُمِ دِروُردِ گِرونی
***
عید سال اوَمد و رَخنَل بَیَد اَز نو کِه نووا بو
بَعدِ عمری لَلَکِ شومِ فَقیرَل پُلَو وا بو
دِل خَشی بو که سی خوش هَر کِه تو صَحرا وِلَو وابو
وَلی کو حال و کجا دِل خَش و کو زورِ تو زونی
های مدَتَ های پَدَرِ مَردُمِ دِروُردِ گِرونی
***
دَردِ دِل خیلیِ تنها نه گَپِ گوشت و پیازه
ولی ای پاکِش بُخوام سیت بُگووُم قِصّه درازه
چاره کار بُگُم سیت کیه چِنِ سُختن و سازه
آخُرِش سَر میره ای دوَر و میا دَورِ جُهونی
های مدَتَ های پَدَرِ مَردُمِ دِروُردِ گِرونی


مغز
پنجشنبه 13 مهر 1391 ساعت 01:49 ق.ظ | نوشته ‌شده به دست بوشهر | ( نظرات )
لابد عوض مغز سرش پاره بلوکه

هر کی مث مُو ایسو طرفدارِ بلوکه

دل مث سِمِنت* آویده ، جون عینِ بتونه

مِن پاک سرو پرتاکِ مُو آثار بلوکه

دَم آل مُتِر آل و گُلَه بَهسن بسکی

مَی یاوه بگی یاکُنی همکار بلوکه ؟!

قیل گونیَ کَی یاوه بگی دهسَِ گرونی

گُل منگلیه یاکُ سی زِر کار بلوکه

ایگن که سر ِ پُل "سویره " برَه جَلدی

پی روخونه کارگای که بسیار بلوکه

بسکی مِنِ فگرُم ، خُمَ خُم یولا ایپهرُم

ایگُم نه کسی بو که خَوَردارِ بلوکه

آغَی مشدی زادیه وُ اهل "هلیله"

پی کامپرسینش که چکار *بلوکه

اومَه وَه برازگون بدوین سیش کنین قیلون

افغانیَلَم باشه که سربار بلوکه

اُسّام که تِرکِ هَلَلو *اهل میانه ی

تَحل* ایکنه مِن ریشَ که خیندارِ بلوکه

شهرداریَ گفتم بدینُم چن تا سِمِنتی

گفتن که سمنتَل همه سی کار بلوکه

آغای مهندس که وَ "دَرْوَی" قدم آورد

پاش ری سر ما بو که طرفدار بلوکه

زَنگَل بدوین چاس کنین ، شومَ بسازین

خَشتر بپزین هر کی که غمخوار بلوکه

دین و دل و دوسی همه واویده بلوکی

حیرون و شمالم همه سرکار بلوکه

"لیراوی " بلوکه ، "حیاتداوید " بلوکه

"زَیره " یه بلوکه دَیِه * ، "شمکاره" بلوکه

ناتَر* مُنَ گفتن که هوادار "فلان"ی

ایسو *همه ایگن که طرفدار بلوکه

القصه که سی "ایرجو" قحط آویده همه ی چی

الحق سر خالی ش سزاوار بلوکه


 
نویسندگان
دیگر موارد
تعداد مطالب :
تعداد نویسندگان :
آخرین بروز رسانی :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
بازدید کل :
آخرین بازدید :

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic